Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα blogs. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα blogs. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Ιουνίου 13, 2008

Oι μπλόγκερ στο επίκεντρο κοινοβουλευτικής έκθεσης

'Είμαι μπλόγκερ, άρα υπάρχω'': αυτό φαίνεται να πιστεύουν συχνά πολλοί μπλόγκερ που διατυπώνουν τις απόψεις τους στο Διαδίκτυο. Δεν λείπουν όμως συχνά και οι κακοπροαίρετοι μπλόγκερ, που χρησιμοποιούν τα μπλογκ τους για ανέντιμους σκοπούς. H έκθεση της Marianne Mikko ζητά ένα νομικό καθεστώτος για τους μπλόγκερ, καθώς και έναν Διαμεσολαβητή που θα εγγυάται την ελευθερία των μέσων μαζικής ενημέρωσης.Γνωρίζετε τα μπλογκ; Έχετε δικό σας μπλογκ, δηλαδή τη δική σας μερίδα στον "παράδεισο" του Διαδικτύου; Aν όχι, σας υπενθυμίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο σήμερα από το να δημιουργήσει κανείς το μπλογκ του και να εκφράσει σ'αυτό τις απόψεις του δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία και σε άλλα άτομα να εκφραστούν για το ίδιο θέμα. Συνήθως τα μπλογκ ενημερώνονται συχνά και αντανακλούν την προσωπικότητα του δημιουργού τους.

Tα μπλογκ είναι λοιπόν ένα σημαντικό μέσο εδραίωσης της δημοκρατίας. Aυτό υποστηρίζει άλλωστε και η έκθεση της Marianne Mikko (από τη Σοσιαλιστική Ομάδα). H Εσθονή ευρωβουλευτής εφιστά όμως την προσοχή μας κατά της συγκέντρωσης των μέσων μαζικής ενημέρωσης στα χέρια λίγων εταιριών και ζητά κοινωνικές και νομικές εγγυήσεις για τους δημοσιογράφους και τους συντάκτες.

''Tα μέσα μαζικής ενημέρωσης αποτελούν ισχυρό εργαλείο, το οποίο δεν θα πρέπει να διαχειρίζεται βάσει μόνο οικονομικών όρων" τονίζει η ευρωβουλευτής από την Εσθονία, της οποίας η έκθεση εγκρίθηκε από την επιτροπή Πολιτισμού στις 3 Ιουνίου. Γι'αυτό και η κα Mikko ζητά με την έκθεσή της την καθιέρωση ενός νομικού πλαισίου που θα διέπει τους μπλόγκερ και θα αποτρέπει την τυχόν μετατροπή του διαδικτυακού "παραδείσου" σε κόλαση...

Tο κοινό δεν απειλείται από τα μπλόγκερ -μήπως θα έπρεπε;

Oι μπλόγκερ στο σύνολό τους δεν αποτελούν απειλή, αλλά ορισμένοι από αυτούς "μολύνουν" τον κυβερνοχώρο

Marianne Mikko

Mιλώντας για την έκθεση της η κα Mikko μας είπε ότι "μέχρι στιγμής τα μπλογκ στο σύνολο τους αποτελούν έναν παράδεισο καλών προθέσεων. Ωστόσο, καθώς αυξάνεται σταδιακά ο αριθμός τους, όλο και πιο άνθρωποι θα γίνονται χρήστες τους".


Σε ερώτηση αν θεωρεί τους μπλόγκερ απειλή, η Marianne Mikko είπε χαρακτηριστικά: "Δεν τους βλέπουμε ως απειλή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σε θέση να "μολύνουν" σημαντικά τον κυβερνοχώρο. Bρισκόμαστε ήδη συχνά αντιμέτωποι με πολλά spam, κακή πληροφόρηση και κακόβουλες προθέσεις στο Διαδίκτυο".

''Θεωρώ ότι το κοινό εξακολουθεί να εμπιστεύεται τα μπλογκ, καθώς φαίνονται ειλικρινή και θα πρέπει να παραμείνουν έτσι. Για το λόγο αυτό χρειαζόμαστε μια εγγύηση ποιότητας" προσθέτει η εισηγήτρια της έκθεσης σχετικά με " τη συγκέντρωση και τον πλουραλισμό στα μέσα ενημέρωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση".

Kαι αν γίνουν τα λόμπι και τα μπλογκ συνώνυμα;

Kατά τη γνώμη του Bέλγου ευρωβουλευτή Ivo Belet, τα μπλογκ συνεισφέρουν στη δημιουργία ενός "πολύπλευρου και πολύχρωμου τοπίου", γι'αυτό και "δεν θα πρέπει να υφίστανται περιορισμούς". O ευρωβουλευτής από την Ομάδα τoυ Ευρωπαϊκoύ Λαϊκoύ Κόμματoς και των Ευρωπαίωv Δημoκρατώv παραδέχεται ωστόσο ότι θα πρέπει να διευθετηθούν ορισμένα νομικά θέματα, όπως είναι το απαράβατο της ιδιωτικής ζωής.

O Jorgo Chatzimarkakis, μέλος της Ομάδας της Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, μας είπε από τη μεριά του ότι πιστεύει ότι οι μπλόγκερ δεν μπορούν αυτομάτως να θεωρηθούν απειλή. "Φανταστείτε όμως ομάδες πίεσης, λόμπι ή άτομα με διάφορα συμφέροντα να χρησιμοποιούν τα μπλογκ για να περάσουν τα μηνύματά τους. Tα μπλογκ είναι πανίσχυρα εργαλεία, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια εξελιγμένη μορφή λόμπι, κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως απειλή" είπε χαρακτηριστικά ο ευρωβουλευτής από τη Γερμανία.

"H έκθεση της κας Mikko αφορά κάθε μπλόγκερ που εκπροσωπεί ή εκφράζει κάτι περισσότερο από την προσωπική του άποψη" σημειώνει ο κ. Chatzimarkakis.

H γνώμη σας μας ενδιαφέρει!

Εσείς έχετε δικό σας μπλογκ; Aν ναι, γιατί; Πιστεύετε ότι η κοινοβουλευτική αυτή έκθεση σας αφορά; Είστε υπέρ ή κατά των μπλογκ; Πιστεύετε ότι χρειάζεται μια νομοθεσία σε κοινοτικό επίπεδο; H γνώμη σας μας ενδιαφέρει! Mπορείτε να στείλετε όλα τα σχόλιά σας σχετικά με τα θέματα που θίγει το παρόν άρθρο, στην εξής διεύθυνση: web-editor-el@europarl.europa.eu

Αναφ. : 20080605STO30955

Αναλυτικά :

Σχέδιο έκθεσης σχετικά με τη συγκέντρωση και τον πλουραλισμό στα μέσα ενημέρωσης στην ΕΕ

Πέμπτη, Απριλίου 17, 2008

Ξεκίνησε η Διαδικτυακή πύλη για την Αυτοδιοίκηση

Η www.aftodioikisi.gr δημιουργήθηκε από ομάδα επαγγελματιών δημοσιογράφων που εργάζονται σε αθηναϊκά ΜΜΕ με στόχο να εισαγάγει το διαρκώς αναπτυσσόμενο χώρο της Αυτοδιοίκησης στην ψηφιακή ενημέρωση. Περιλαμβάνει συνεχή πρωτογενή ροή ειδήσεων για ό,τι συμβαίνει στην Αυτοδιοίκηση: Πληροφορίες για τη δράση (ή την απραξία) των Υπουργείων στο χώρο της Αυτοδιοίκησης καθώς και τις δραστηριότητες (ή την έλλειψη ενεργειών) των ίδιων των φορέων της: Των Περιφερειών, των Νομαρχιών και των Δήμων.

Στο πλαίσιο αυτό η καθημερινή ηλεκτρονική εφημερίδα www.aftodioikisi.gr εκτός των άλλων δίνει το λόγο σε πρόσωπα της Αυτοδιοίκησης, σε στελέχη της κεντρικής πολιτικής σκηνής (υπουργούς, βουλευτές κλπ), αλλά και σε απλούς πολίτες, προκειμένου να εκφράσουν την άποψή τους ή να προαναγγείλουν μια συγκεκριμένη ενέργεια μέσα από συνεντεύξεις και άρθρα. Για το σκοπό αυτό λειτουργεί παράλληλα και το blog aftodioikisi.gr το οποίο έχει ως στόχο να αποτελέσει φόρουμ ανταλλαγής απόψεων, κοινοποίησης τοπικών προβλημάτων, καθώς και διακίνησης ιδεών και θέσεων για την Αυτοδιοίκηση.

Σάββατο, Απριλίου 12, 2008

Re-Public: ένα ενδιαφέρον, πολιτικό wiki-πείραμα

Το Re-Public είναι ένα ηλεκτρονικό περιοδικό που προβάλλει και αναδεικνύει την καινοτομία στην παγκόσμια πολιτική σκέψη και πρακτική.


Θέλουμε να συμμετέχουμε στο εγχείρημα του επαναπροσδιορισμού της δημοκρατίας, το οποίο αντιλαμβανόμαστε ότι αναφέρεται στο πλήθος των πρακτικών που διαμορφώνουν την καθημερινή ζωή.


Οι συνεργάτες μας δεν θα προσπαθήσουν να σας καθοδηγήσουν, αλλά να σας προσφέρουν μια δημιουργική, πρωτότυπη ματιά σε θέματα που έχουν βιώσει ή ερευνήσει. Πρόκειται για ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, πολιτικούς και ενεργούς πολίτες από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού φάσματος. Ένα κομμάτι των κειμένων, όπως το editorial, γράφονται συνεργατικά με την χρήση του wiki.



Την ευθύνη για την έκδοση του Re-Public έχουν οι:


Θόδωρος Καρούνος tkarounos AT re-public.gr

Πωλίνα Λάμψα plampsa AT re-public.gr

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2008

Electronic Frontier Foundation (EFF)

About EFF

From the Internet to the iPod, technologies are transforming our society and empowering us as speakers, citizens, creators, and consumers. When our freedoms in the networked world come under attack, the Electronic Frontier Foundation (EFF) is the first line of defense. EFF broke new ground when it was founded in 1990 — well before the Internet was on most people's radar — and continues to confront cutting-edge issues defending free speech, privacy, innovation, and consumer rights today. From the beginning, EFF has championed the public interest in every critical battle affecting digital rights.

Blending the expertise of lawyers, policy analysts, activists, and technologists, EFF achieves significant victories on behalf of consumers and the general public. EFF fights for freedom primarily in the courts, bringing and defending lawsuits even when that means taking on the US government or large corporations. By mobilizing more than 50,000 concerned citizens through our Action Center, EFF beats back bad legislation. In addition to advising policymakers, EFF educates the press and public.

EFF is a donor-funded nonprofit and depends on your support to continue successfully defending your digital rights. Litigation is particularly expensive; because two-thirds of our budget comes from individual donors, every contribution is critical to helping EFF fight —and win—more cases.

Information on donating to EFF

Learn about significant EFF court victories

Learn more about EFF's founding

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 15, 2008

Μία ενδιαφέρουσα ιδέα...

Συλλογική Δημοσιογραφική έρευνα

Δημοσιεύθηκε από tsimitakis στο 14 Φεβρουάριος, 2008



Πριν απο ένα περίπου χρόνο το περιοδικό wired προχώρησε σε ένα πείραμα. Εβαλε πολίτες να συγγράψουν συλλογικά ρεπορτάζ για το project assignment zero. Τα αποτελέσματα δεν ήταν πολύ θετικά, όμως νομίζω πως οι αρχικές συνθήκες δεν επέτρεπαν κάτι περισσότερο απο ασκήσεις συλλογικής συγγραφής. Σας καλώ να πραγματοποιήσουμε μαζί (όσοι ενδιαφέρεστε) μια συλογική έρευνα δημοσιογραφικού χαρακτήρα για την υπόθεση των Γρεβενών. Πως θα γίνει: Χρειαζόμαστε ένα blog, ένα γρούπ (google πιθανότατα) και ένα wicki. Στο blog συγκεντρώνουμε το έτοιμο υλικό που βρίσκουμε, στο γκρούπ αναθέτουμε εργασίες και στο wicki συγγράφουμε την έρευνα (με δημοσιογραφικά κριτήρια). Τα μέλη της ομάδας που θα συσταθεί διατηρούν την αυτονομία τους, έχουν πλήρη δικαιώματα στο αποτέλεσμα για οποιαδήποτε χρήση (αναπαραγωγή, μετατροπή, διασκευή), ενω ταυτόχρονα συνεισφέρουν στο κοινό έργο. Μοναδική ερώτηση δική μου ειναι πως προφυλάσσεται η πρωτοβουλία απο ανθρώπους οι οποίοι θα ήθελαν να την σαμποτάρουν, να την εκτρέψουν σε λάθος συμπεράσματα, να την δυναμιτίσουν, να την ακυρώσουν κοκ. Τι είδους έλεγχος θα πρέπει να ασκηθεί για να αποφευχθεί κάτι τέτοιο; Σίγουρα δυο όπλα είναι η δημοκρατική διαδικασία και η αυτονομία των συμμετεχόντων. Ισως μια μορφή αυξημένης πλειοψηφίας και βεβαίως το κριτήριο που και εγώ ως δημοσιογράσφος θα συνεισφέρω και όποιος άλος συνάδελφος συμμετάσχει.
Για την υλοποίηση της ιδέας θα πρέπει να προσφερθούν καταρχήν κάποιοι προγραμματιστές να στήσουν τη σελίδα με αυτά τα στοιχεία και να αρχίσουν οι εγγραφές. Ισως θα μπορούσε ακόμα να ενσωματωθεί μια διαδικασία ενστάσεων σε περίπτωση που κάποιος υποπτεύεται κακόβουλες ενέργειες. Αλλά αυτά όλα θα λύνονται στο γκρούπ. Εχω προσωπικά ήδη ξεκινήσει την έρευνα. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να θέσουμε χρονικό ορίζοντα, αν και θα βοηθούσε μια σχετική πίεση χρόνου. Εφόσον συμφωνήσετε, θα μπορούσαμε να θέσουμε ένα χρονοδιάγραμμα τριών εβδομάδων για την υλοποίηση του project και την επανεξέταση του καθώς και της αποτελεσματικότητας της ιδέας. Εδώ το σχετικό post.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 10, 2008

Αποδελτίωση 10/1/08 (blogs)

Μπάρακ Ομπάμα: Θεραπεύοντας το έθνος κι επισκευάζοντας τον κόσμο

Πρόεδρε, γειά σου!

Πολιτική και νέες τεχνολογίες

Αντιγράφω από τον χθεσινό Αγγελιοφόρο:

Του Πάνου Θεοδωρίδη

Αφορμή, η ζωντανή παρουσία Τσίπρα στο κοινό των μπλόγκερς, που απάντησε σε 15 ερωτήματα (από τα 170 που είχαν υποβληθεί). Γι� αυτούς που δεν ξέρουν ακόμη τι είναι τα μπλογκς, ας περιοριστώ στην αναφορά ότι πρόκειται για μερικά εκατομμύρια προσωπικών ιστολογίων που υπάρχουν στο διαδίκτυο. Στην Ελλάδα, μερικές χιλιάδες. Ξεκίνησαν από ένα είδος ημερολογίου, γρήγορα απλώθηκαν εκφράζοντας προσωπικές ή ομαδικές απόψεις, ενώ υπάρχουν και θεματικά και εμπορικά και ενημερωτικά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος. Σηκώνονται αρκετές φορές δημόσιες συζητήσεις για επίμαχα θέματα, αλλά και για θέματα που πονάνε το σινάφι των μπλόγκερς. Τους τελευταίους μήνες, επειδή έχουν αναπτυχθεί και άλλα «δημόσια βήματα», όπως τα βιντεάκια του «Youtube» και η περαντζάδα του «Facebook», οι μπλόγκερς, παρά τις εξαιρέσεις, φαίνεται να «σοβαρεύουν» και πολλοί να υποστηρίζουν ένα είδος κατοχύρωσης του μέσου μέσα από το οποίο εκφράζονται.

Oι πολιτικοί, που στο εξωτερικό κυρίως έχουν αρκετά ταλαιπωρηθεί από τους μπλόγκερς, αλλά και μεγάλες εταιρίες, όμιλοι και άλλοι διαχειριστές κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων βλέπουν ότι ο «παραδοσιακός» τρόπος της παρουσίας τους μέσω προγραμματισμένων ιστοσελίδων δεν είναι πλέον τραβηχτικός. Τα μπλογκς περιέχουν δύο καινοτομίες: τη θεσμοθετημένη ανωνυμία και την προσωπική αντίληψη του κόσμου. Το ότι εξαρτώνται από διαμέσους που μπορούν ενδεχομένως να ελέγχουν το σύνολο της ροής των μπλογκς είναι για την ώρα δευτερεύον ζήτημα.

Oι μπλόγκερς μπορεί να είναι απόμαχοι της ζωής, κεφάτοι ακτιβιστές, μοιρολάτρες καλλιτεχνίζοντες, παιδάκια με ανησυχίες ή λάτρεις ανθέων, ποιημάτων και γκάτζετς, ωστόσο είναι εξαιρετικά προβληματικό που θεωρούνται στοχοποιημένο και «δυναμικό» κοινό, στο οποίο πρέπει κάποιος να διεισδύσει. Τα μπλογκς για την ώρα έχουν το γονίδιο της λερναίας ύδρας: οι κεφαλές τους αντικαθίστανται από πολλαπλάσιες έτσι και τα πειράξεις. Και καθώς η φωτιά που κατέστρεψε την Υδρα είναι στην περίπτωσή μας το τράβηγμα μιας πρίζας, δεν είναι τόσο εύκολος ο έλεγχός του.

Ωστόσο, παρά τις ιδιαιτερότητες, παραμένει μέσον. Μπορεί να υπάρχουν κάποια υβρίδια ενός νέου τύπου γραφής, αλλά όποιος έχει λάβει μέρος σε ψηφιακό φόρουμ ή έχει κουβεντιάσει ένα ζήτημα με τους φίλους του, είναι σε θέση να γίνει ανέτως μπλογκεράς. Το ίδιο συμβαίνει με την ευρυχωρία που γεννά η υπερβολική τεχνολογία και μάρτυράς μου τα χιλιάδες πιανάκια και κλειδοκύμβαλα που παραμένουν ανενεργά στα δωμάτια των εφήβων, αντικαθιστώντας τα παραδοσιακά μαθήματα πιάνου που ήταν για ολίγους.

Φυσικά, η κίνηση Τσίπρα ήταν μια επικοινωνιακή πολιτική κίνηση. Το μόνο μου ερώτημα σχετίζεται με το αν η επιλογή του μέσου οδηγεί σε ιδιόλεκτο, αν, δηλαδή, ένας πολιτικός γνωρίζοντας το ειδικό κοινό στο οποίο απευθύνεται παραλλάζει τη ρητορική του κατά τη σύνθεση των αποδεκτών, όπως ο Γιώργος Αυτιάς, προκειμένου να τον αγαπήσει η «επαρχία» ρίχνει καμιά φορά και κανέναν ιωτακισμό.

Και βέβαια, οι μπλόγκερς γεννήθηκαν για να ξεπεραστούν από κάποια νέα τεχνολογία. Ας μην εμπιστεύονται λοιπόν το πολιτικό τους μέλλον, εκτός αν θέλουν να συμπεριληφθούν σύντομα στις ομάδες που είναι κολλημένες με τα φιλμς και όχι τις ψηφιακές μηχανές και τις κάμερες VHS στην εποχή των DVD...

Κυριακή, Ιανουαρίου 06, 2008

Επείγον: Προς όλους τους bloggers (προς διάδοση)

Στο προηγούμενο μου ποστ, κατεγράφη ένα σχόλιο απελπισίας, όποιος θέλει ας το αναρτήσει στο ιστολόγιό του. Ευχαριστώ.

ΒΟΗΘΕΙΑ.ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ. ΣΤΙΣ 17-2-2007 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΡΙΣΟΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ 30 ΩΡΑ 17 ΚΑΙ 15 ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 23 ΕΤΩΝ.ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟ JEEP ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ STOP ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ.ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 2102029145 ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ. ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ.

katagelies.gr



Ιανουάριος 6, 2008 από roidis

FUTURA

Είναι οι FUTURA!
Ασχολούνται με: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΤΕΧΝΗ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Πιστεύουν οτι:
«Η πράξη είναι ανώφελη, χωρίς αυτό βέβαια να μας εμποδίζει καθόλου να της αφοσιωθούμε.» (Χέγκελ)
Προτείνουν: Open Studios: Μια πρόταση για αυτό-οργάνωση και δράση [Έκδοση 1.0]
Αντιγράφω:

Προτείνουμε ένα πείραμα: Τη συλλογική προσπάθεια για τη δημιουργία ενός εναλλακτικού «θεσμού», που θα προσφέρει ισότιμες ευκαιρίες σε όσους καλλιτέχνες θέλουν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Ο θεσμός των Open Studios (Ανοιχτά Καλλιτεχνικά Εργαστήρια) είναι δοκιμασμένος εδώ και χρόνια σε διάφορες πόλεις του κόσμου και λειτουργεί με σχετική επιτυχία. Στο πλαίσιο ενός τέτοιου θεσμού, οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν ανοίγουν τα εργαστήριά τους στο κοινό σε προσυμφωνημένες ημερομηνίες και ώρες, σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουν με διαφορετικό, πιο άμεσο τρόπο τη σχέση τους μαζί του.
Πιστεύουμε ότι μια ανάλογη διοργάνωση είναι εφικτό να υλοποιηθεί και στην Αθήνα. Δεν απαιτεί οικονομικούς πόρους και πολύπλοκες διαδικασίες. Είναι ανοιχτή και δίνει ίσες ευκαιρίες συμμετοχής σε όλους χωρίς να θέτει προϋποθέσεις.

Θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε το πιθανό πλαίσιο μιας τέτοιας διοργάνωσης και να προτείνουμε ένα γενικό προσχέδιο δράσης. Τίποτα απ’ όσα ακολουθούν δεν είναι δεσμευτικό για κανέναν, παρά μόνο αποτελούν θέματα προς συζήτηση και περεταίρω επεξεργασία.


Ορισμένες γενικές προτάσεις

  1. Η διοργάνωση ανήκει σε όλους όσοι συμμετέχουν και κανείς δεν μπορεί να τη σφετεριστεί προς δικό του αποκλειστικό συμφέρον. Δεν υπάρχουν «επιμελητές», «διοργανωτές», «χορηγοί» κ.λπ.
  2. Δεν τίθενται προϋποθέσεις συμμετοχής. Όλοι οι καλλιτέχνες, μπορούν να λάβουν μέρος αρκεί να δεσμευτούν ότι θα σεβαστούν ένα γενικό κανονιστικό πλαίσιο που θα καθοριστεί σε κοινή συμφωνία από όλους.
  3. Το πλαίσιο της διοργάνωσης οφείλει να παραμείνει «ουδέτερο» και πολύ σχηματικό, χωρίς να περιορίζει τις ελευθερίες των συμμετεχόντων αλλά επιδιώκοντας να καθορίζει ορισμένες γενικές αρχές οργάνωσης.
  4. Όλες οι αποφάσεις που αφορούν τη διοργάνωση (και όχι την εκάστοτε επιμέρους συμμετοχή) λαμβάνονται συλλογικά απ’ όλους τους συμμετέχοντες με διαδικασίες που μένει να καθοριστούν.
  5. Κάθε απόφαση μπορεί να αναθεωρηθεί και να τροποποιηθεί σύμφωνα με συγκεκριμένες προτάσεις που θα τύχουν γενικής αποδοχής.
  6. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη συμμετοχή του και μόνο και είναι υποχρεωμένος να συμβάλλει με όποιον τρόπο μπορεί στην επιτυχία της διοργάνωσης.
  7. Ο καθένας είναι ελεύθερος να χειριστεί όπως νομίζει τη συμμετοχή του. (Αυτό σημαίνει πως κάποιος μπορεί να θέλει να στείλει δικές του προσκλήσεις, να διοργανώσει ένα πάρτι στο εργαστήριό του, να φιλοξενήσει τη δουλειά και άλλων καλλιτεχνών που για διάφορους λόγους δεν λαμβάνουν μέρος αυτόνομα, να πουλάει έργα του σε ενδιαφερόμενους επισκέπτες, να έχει προσωπικό χορηγό, επιμελητή, κ.λπ.)


Ορισμένες προτάσεις για την οργάνωση

  1. Δημιουργείται μια ιστοσελίδα ή blog όπου ανακοινώνεται η πρόθεση για τη διοργάνωση των Ανοιχτών Καλλιτεχνικών Εργαστηρίων και δημοσιεύεται ένα σκαρίφημα της ιδέας προς συζήτηση και επεξεργασία από όλους τους ενδιαφερόμενους.
  2. Οι ενδιαφερόμενοι να συμμετάσχουν καθορίζουν από κοινού το χρονικό πλαίσιο της εκδήλωσης: πόσες φορές το χρόνο, ποια εποχή, για πόσες μέρες, ώρες κ.λπ
  3. Συστήνονται μία οργανωτική και μία εκτελεστική επιτροπή με διαδικασίες που θα πρέπει να καθοριστούν. Κάθε μέλος αυτών των επιτροπών είναι ισότιμο με όλους τους συμμετέχοντες και είναι ανακλητό ανά πάσα στιγμή και εφόσον υπάρξουν τεκμηριωμένες ενστάσεις.
  4. Οι επιτροπές φροντίζουν για τον συντονισμό και την ομαλή ροή της διοργάνωσης, χωρίς να έχουν καμία εξουσιοδότηση για λήψη αποφάσεων που αφορούν γενικά στη διοργάνωση.
  5. Όλες οι απαιτούμενες εργασίες προετοιμασίας και υλοποίησης της διοργάνωσης γίνονται εθελοντικά.
  6. Τα πιθανά έξοδα της διοργάνωσης (όπως π.χ. το κόστος για την παραγωγή διαφημιστικού/ενημερωτικού υλικού) θα καταμεριστούν ισομερώς σε κάθε συμμετέχοντα ο οποίος θα πρέπει να καταβάλλει το ποσό που του αναλογεί.


Ορισμένες προτάσεις για την προβολή και την επικοινωνία

  1. Εκτυπώνεται φυλλάδιο που περιέχει χάρτη όπου αναγράφονται τα εργαστήρια που συμμετέχουν, πληροφορίες πρόσβασης, πολύ σύντομες πληροφορίες για τον κάθε καλλιτέχνη και το έργο του. Τα φυλλάδια αυτά διανέμονται σε διάφορα σημεία της πόλης (εστιατόρια, μπαρ, βιβλιοπωλεία, γκαλερί, μουσεία, καταστήματα της γειτονιάς, κ.λπ.) και από τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες.
  2. Εκτυπώνονται αφίσες και flyers.
  3. Οργανώνεται συνέντευξη Τύπου και συντάσσονται δελτία Τύπου.
  4. Επιδιώκεται συνεργασία με διάφορα έντυπα και ραδιοφωνικούς σταθμούς που μπορούν να ενισχύσουν την προβολή της διοργάνωσης.
  5. Τοποθετείται ταμπέλα σήμανσης έξω από κάθε εργαστήριο, με το όνομα του καλλιτέχνη και τις ώρες επίσκεψης. Οι ταμπέλες είναι κοινής αισθητικής και μεγέθους για όλους.


Ελπίζουμε ότι οι παραπάνω σκέψεις θα αποτελέσουν αφορμή για έναν γόνιμο διάλογο που ίσως να οδηγήσει και στην υλοποίηση μιας τέτοιας διοργάνωσης. Είναι μια ευκαιρία να αποδείξουν, όσοι το επιθυμούν, ότι δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να γίνονται τα πράγματα αλλά πολλοί.

Διακινείστε αυτό το κείμενο (ή την ιδέα) ελεύθερα. Δεν ανήκει σε κανέναν.
futura [Έκδοση 1.0Αθήνα, 3/1/2008]

Σάββατο, Ιανουαρίου 05, 2008

Καταγγελία, συνωμοσιολογία, μνησικακία

Του ΠΑΝΑΓΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ*

Θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την ελληνική δημόσια σφαίρα, όπως αυτή συγκροτείται στην ψηφιακή εποχή, από αντιφατική έως απολύτως σχιζοειδή:

*Από τη μία, γιγαντώνεται, αναπτύσσει διαρκώς νέες «πλατφόρμες» και ενσωματώνει ως φορείς δημόσιας γνώμης σημαντικές μάζες πολιτών. Πράγματι, η τηλεόραση και η εθνοκεντρική/μονοθεματική ενημέρωση που προσφέρει, η μεγάλη απήχηση των free press εντύπων, η άνθηση ποικίλων forum συζήτησης στο Διαδίκτυο, η γεωμετρική ανάπτυξη της μπλογκόσφαιρας μαζί με την άνθηση μιας ραδιοφωνίας ανοικτών μικροφώνων συνιστούν μια καινοφανή συνθήκη έκφρασης, τοποθετήσεων και ενασχόλησης με τα κοινά. Η διάδοση της τεχνολογίας, των «τεχνολογιών έκφρασης», η μαζική εγγραμματοσύνη μα και η εκπεφρασμένη επιθυμία για δημόσια έκφραση συνιστούν σημαντικές προϋποθέσεις για μια ορθολογική αντιπροσώπευση συλλογικοτήτων, συμφερόντων και ρευμάτων ιδεών.

*Διαπιστώνεται, ωστόσο, αβίαστα, και εδώ έρχεται η άλλη όψη του ζητήματος, ότι αυτή η δημόσια σφαίρα, παρά την έκταση και το πλήθος των μετεχόντων σε αυτήν, αφίσταται της «αποστολής» της να οργανώσει την αποτελεσματική εκπροσώπηση της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Αντιθέτως, οι πλατφόρμες έκφρασης γνώμης (των επίσημων διαμορφωτών ή των «ανωνύμων» πολιτών) όχι μόνον εντείνουν την κρίση εμπιστοσύνης στην ίδια την πολιτική, μια και το πλήθος της «γνώμης» αυτής αρκείται στην αναπαραγωγή στερεοτύπων περί διαφθοράς της πολιτικής, αλλά ότι αποτυγχάνουν κιόλας να αναπαραστήσουν στοιχειωδώς έστω τις εντεινόμενες κοινωνικές διαφοροποιήσεις και τις συναφείς πολιτισμικές αποκλίσεις. Με άλλα λόγια, ο δημόσιος χώρος, στο μέτρο που ορίζεται μέσα από τις μορφές της συντεταγμένης λεκτικής έκφρασης, μοιάζει να σημαίνεται από μια ανησυχητική ομοιομορφία, από την παραλλαγή εγκαθιδρυμένων δομών σκέψης, από μια ποικιλία των μορφών που ικανοποιεί μια εθνική στερεοτυπία/ορθοδοξία.

*Η ταυτόχρονη ευρυχωρία και μονομέρεια των «μηχανισμών έκφρασης» αποκαλύπτει ότι οι τρεις τουλάχιστον μεγάλοι κοινωνικοί κόσμοι και οι ισάριθμες γλώσσες μέσα από τις οποίες εκφράζονται υπακούουν στην ίδια ακριβώς γραμματική.

Υπάρχουν πράγματι δείγματα αλλά και εμπειρικά ευρήματα ότι η ελληνική κοινωνία προοδευτικά από τα τέλη της δεκαετίας του '90, και με αυξανόμενη ένταση σήμερα, διχάζεται, ότι η κοινωνική συνοχή της μεσαίας τάξης, που με κόπο συγκροτήθηκε από τη δεκαετία του 1960 και μετά, διασπάται: Ενα σημαντικό αλλά μειοψηφικό τμήμα της καταφέρνει να επιβιώσει στις συνθήκες της οικονομικής παγκοσμιοποίησης και της έντασης εργασίας, ενώ το μεγαλύτερο διολισθαίνει προς μια μειωμένη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά και περιορίζεται στα επαχθή τραπεζικά προϊόντα. Θα έλεγε κανείς ότι αυτή η διαίρεση είναι ανιχνεύσιμη και στα μεγάλα πολιτισμικά πρότυπα που μπορούν να ενοποιήσουν, η έστω να σημάνουν αυτές τις δύο αποκλίνουσες ομάδες του πληθυσμού.

*Χαρακτηριστική αυτής της πολιτισμικής απόκλισης είναι η εγκατάλειψη της τηλεόρασης στις πιο «λαϊκές» της διαστάσεις. Ενα πεδίο που αναπαριστά και τροφοδοτεί μια σειρά λαϊκών δοξασιών και που πλέον απευθύνεται και εκπροσωπεί όλα τα πολιτισμικά πρότυπα της κοινωνικής καθόδου, της γενικευμένης ανασφάλειας.

*Από την άλλη, ο κοσμοπολιτισμός, οι φιλελεύθερες αξίες, η επιτυχής ενσωμάτωση στα νέα οικονομικά δεδομένα, η ικανότητα για μια κριτική κατανάλωση και η ευμάρεια που χαρακτηρίζουν τις μερίδες εκείνης της μεσαίας τάξης που συνεχίζουν την ανοδική τους κινητικότητα ή καταφέρνουν να διατηρήσουν τη θέση τους, ουσιαστικά εκλείπουν από την τηλεοπτική μας κουλτούρα, από το διάλογο με τον μαζικό πολιτισμό.

Εντέλει, εμφανίζονται σήμερα μόνο μέσα σε «γωνίες» της λόγιας και κατά κανόνα έντυπης κουλτούρας, γεγονός που εμπεδώνεται από τη σκλήρυνση του ατομικισμού που τα ανερχόμενα αυτά στρώματα επιδεικνύουν και την αποκοπή τους από την αίσθηση της κοινωνικής αλληλεγγύης (η σημαντική παρουσία αυτών των δυναμικών μεσαίων στρωμάτων στην εκλογική δύναμη της Ν.Δ. στις δύο τελευταίες βουλευτικές εκλογές είναι ενδεικτική αυτής της τάσης).

*Ο τρίτος πόλος, ο όποιος εν μέρει εφάπτεται και του δεύτερου, θα μπορούσε να ονομαστεί και «χώρος των ταυτοτήτων». Αφίσταται και αυτός της δημόσιας πολιτικής αντιπαράθεσης για να αυτο-οργανωθεί μέσα από τις μορφές εναλλακτικής κουλτούρας, κοινοτιστικές ιδιόλεκτους και προσιδιάζει σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί και «φυλετισμός».

*Αυτή η μη γραμμική τριχοτόμηση, που δεν είναι παρά μια όψη του μετανεωτερικού κοινωνικού κατακερματισμού, θα μπορούσε ενδεχομένως να χαρακτηρίζεται από ουσιώδεις-ανταγωνιστικές σχέσεις μεταξύ αυτών των κόσμων. Να συνιστά το υλικό των πολιτικών και πολιτισμικών ανταγωνισμών.

Κάτι τέτοιο δεν ισχύει όμως, στο μέτρο που από την τηλεόραση έως τα εναλλακτικά πολιτικά μπλογκς, τείνει να επικρατήσει, παρά την ποικιλία των ρητορικών μοντέλων και πολιτισμικών αναφορών, μια κοινή κουλτούρα. ένα σύμπαν που οδηγεί σε κοινές και στερεότυπες ερμηνείες του κόσμου και της πολιτικής.

*Μια ισχυρή και συνεκτική τριάδα φαίνεται, πράγματι, να διαπερνά σήμερα κοινωνικές διαφορές, αντίπαλες πολιτισμικές ομαδοποιήσεις, φυλές και υπό-κουλτούρες.

Αυτό που διαισθητικά περιγράφεται ως σύγκλιση των άκρων (όσον αφορά τη συχνή ομοιότητα των θέσεων του ΛΑΟΣ και του ΚΚΕ για παράδειγμα) φαίνεται πως είναι ένα βαθύτερο φαινόμενο το οποίο τέμνει εγκάρσια σχεδόν το σύνολο των «μηχανισμών έκφρασης».

*Η καταγγελία του συστήματος (η ιδέα ότι υπάρχει ένα οργανωμένο σύστημα απέναντι στο οποίο όλοι οφείλουν να σταθούν), η μόνιμη και απροσδιόριστη αντιπαραβολή μεταξύ ισχυρών και αδύναμων και η επικράτηση της δομής της συνωμοσίας ως «τελικής εξήγησης» κάθε γεγονότος αποτελούν σήμερα κυρίαρχο το τρίγωνο της μνησικακίας μέσα στο οποίο συγκροτείται σήμερα ένα νέο εθνικό αυτονόητο.

*Η τηλεόραση που παραμένει ένα ενοποιητικό μέσο αλλά και τα εναλλακτικά έντυπα ή ηλεκτρονικά πεδία εκδήλωσης της γνώμης που αντλούν το κύρος τους από τη φαινομενική τους αντιπαράθεση με αυτήν επαναλαμβάνουν με κομφορμιστική προσήλωση τους ίδιους ηθικολογικούς κοινούς τόπους.

* Ο ΠΑΝΑΓΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ είναι λέκτορας στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Φωνή λαού» και Λαζόπουλος

Του ΝΙΚΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ*

Ποιος αποτελεί σήμερα τη «φωνή του λαού»; Στη δημοκρατία η κυβέρνηση, η νομοθεσία, η απονομή της δικαιοσύνης είναι έργα που διεξάγονται στο όνομα του λαού. Ο πολιτικός υπερηφανεύεται που έχει μια σχέση εκπροσώπησης με τον κόσμο, τεκμηριωμένη με την ψήφο, ενώ ο εισαγγελέας και ο δικαστής επικαλούνται συχνά το κοινό αίσθημα. Μήπως, όμως, στην εποχή μας το σύστημα εκπροσώπησης της κοινής γνώμης δυσλειτουργεί;

1 Αφήνοντας για λίγο στην άκρη τα δέοντα και τις αξιολογήσεις, απαντούμε περιγράφοντας: έχει γενικευθεί μια κρίση αξιοπιστίας τού «επ' ονόματι του λαού» εκφερόμενου λόγου.

Κατ' αρχήν, υπάρχουν ανταγωνιστές: παράγοντες παραδοσιακοί, όπως οι ιεράρχες εκείνοι που αποφαίνονται έως και για θέματα εξωτερικής πολιτικής· ή μεταμοντέρνοι, όπως εκείνοι οι παρουσιαστές ειδήσεων στην τηλεόραση που θεωρούν αυτονόητο ότι εκφράζουν το μέσο πολίτη.

Οταν αμφισβητούν το λόγο και τα έργα των πολιτικών όντως ελέγχουν την εξουσία, αλλά το ζήτημα είναι πως και οι ίδιοι ασκούν μιαν άλλη, επίσης ισχυρή εξουσία. Στη ζούγκλα κάποιων εκπομπών, δύσκολα ξεχωρίζεις το λύκο από το πρόβατο. Τα κριτήρια είναι ανεπίσημα και επισφαλή: ποιος έχει πολυτελέστερη βίλα από τους δύο, ο πολιτικός ή ο παρουσιαστής;

Το πρόβλημα, όμως, δεν οφείλεται μόνο στον ανταγωνισμό, αλλά και στην ουσία. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου «εν ονόματι του λαού» γνωμοδότησε ότι κάμερες μπορούν να κατοπτεύουν τους διαδηλωτές. Αλλά εκατομμύρια Ελλήνων παρακολουθούν και «δικαιώνουν» τον Λ. Λαζόπουλο, που κατακρίνει με οξύτητα αυτήν την παρακολούθηση των διαδηλώσεων.

2 Μέσα στα ρεύματα της παγκοσμιοποίησης τα εθνικά κράτη σταδιακά απαξιώνονται. Κάποιοι νεοφιλελεύθεροι της αγοράς, πλείστοι συντηρητικοί οικογενειοκράτες των ελληνικών νοικοκυριών και αρκετοί φανατικοί του αντιεξουσιαστικού χώρου διαπιστώνουν με φρίκη τους ότι βρέθηκαν να συμπλέουν προς την υποτίμηση της κρατικής υπόστασης. Η απαξίωση προχωρεί ταυτόχρονα με τη μείωση: λιγοστεύουν και φτωχαίνουν οι δημόσιες υπηρεσίες εκπαίδευσης, περίθαλψης, πυρόσβεσης κ.λπ. Ο κρατικός έλεγχος των τραπεζών (δηλαδή της οικονομίας) εξασθενεί. Οι συγκοινωνίες αφήνονται στους ιδιώτες και οι άγονες γραμμές υποφέρουν, οι ίδιοι οι δρόμοι «αυτοχρηματοδοτούνται» και εξαρτώνται από το ιδιωτικό κέρδος.

Μέχρι τώρα λεγόταν ότι μόνο οι κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας και καταστολής ενισχύονται. Ούτε και αυτό, όμως, είναι απόλυτο: Τα δικαστήρια στενάζουν λόγω έλλειψης προσωπικού, η αστυνομία πλαισιώνεται με εταιρείες «σεκιούριτι», οι εξοπλισμοί εξαρτώνται από ιδιώτες προμηθευτές. Θα νικήσουμε τον εχθρό, αν το θέλουν σαράντα επιχειρήσεις προμήθειας οπλικών συστημάτων.

3 Μέσα στο κλίμα αυτό, η κρίση αξιοπιστίας του δημόσιου λόγου και των δημόσιων υπηρεσιών προκύπτει σχεδόν προγραμματισμένα, ή έστω νομοτελειακά.

Αναπόφευκτα η ιδιωτική τηλεόραση σπεύδει να καλύψει κενά, να ελέγξει, να καταγγείλει, να κηδεμονεύσει. Καθώς μάλιστα αυτό γίνεται από καιρό, διακρίνονται και τα σταθερά της ιδεολογήματα και η πρακτική: έξαρση της ανάγκης για ασφάλεια, σπάνια ενασχόληση με τις ατομικές ελευθερίες· στις διαδηλώσεις, εστίαση στα κρούσματα βίας κι όχι στον όγκο, στον παλμό, στα συνθήματα των διαδηλωτών· επίσης, ετοιμότητα διαπόμπευσης των πολιτικών και εκτίναξη των «ροζ» σκανδάλων στην κορυφή της ιεραρχίας των τηλεοπτικών ενδιαφερόντων.

4 Αποτελούν τα παραπάνω έκφραση, ή φθορά της δημοκρατίας; Αποφεύγουμε την εύκολη απάντηση. Καθώς αρχίζει νέα χρονιά, μπορούμε να προσέξουμε ένα ενθαρρυντικό μήνυμα.

Η εκπομπή του Λ. Λαζόπουλου λειτούργησε το 2007 σαν ανάχωμα απέναντι σε πολλά από τα παραπάνω ρεύματα: Στήριξε τους εκπαιδευτικούς και τους φοιτητές που διαδήλωναν υπέρ του άρθρου 16. Κατέκρινε τις παρακολουθήσεις με κάμερες. Απέκρουσε τους πουριτανικούς ελέγχους της ιδιωτικής ζωής. Σχολίασε αστέρες της επικοινωνίας. Αναφέρθηκε με προσοχή, χωρίς δημαγωγία, στα θέματα του Μυλοποτάμου και στο Ασφαλιστικό. Η ανταπόκριση του κοινού είχε τις γνωστές πανηγυρικές διαστάσεις.

5 Κάποιοι σκέφθηκαν ότι τα εκατομμύρια των τηλεθεατών προσελκύστηκαν όχι από τον πολιτικοκοινωνικό λόγο και την κριτική, αλλά από το θέαμα, τη μουσική, το παιχνίδι με την ακρότητα των σχολίων. Ασφαλώς, κανείς δεν προσυπογράφει το σύνολο, είτε από άποψη ουσίας, είτε από άποψη αισθητικής. Αυτό επίσης θα ήταν επικίνδυνο.

Ωστόσο, η παραπάνω δειγματοληπτικά σταχυολογημένη πολιτικοκοινωνική κριτική του Λ. Λαζόπουλου κατελάμβανε μεγάλο μέρος της εκπομπής του. Αποτελούσε τη συνισταμένη της και θα ήταν επομένως απίθανο να μην συνέβαλλε αποφασιστικά στο ενδιαφέρον και στην κινητοποίηση των τηλεθεατών. Με δύο λόγια: ήταν μια «άλλη φωνή του λαού» που πραγματικά εξέφραζε πολλούς.

6 Τα ελλείμματα της δημοκρατίας θεραπεύονται, κατά την αρχαία συνταγή, μόνο με περισσότερη δημοκρατία. Σημασία δεν έχει μόνο ποιος εκπροσωπεί ποιον, αλλά και σε ποιον ο καθένας λογοδοτεί. Ο δήμος έχει δυνατότητες να δρα πολιτικά μέσω συγκεκριμένων επιλογών κατανάλωσης, θεάματος και ποιότητας περιβάλλοντος. Οταν το θυμάται, δυναμώνει.

* Ο Ν. ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ είναι καθηγητής Νομικής ΑΠΘ.

Αποδελτίωση 5/12

ΝΕΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΑΘΗΝΑΙΩΝ:1.000.000 ΕURO,ΞΟΔΕΥΤΙΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ,ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ SITE ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ(ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ)

ΗΛΕΙΑ: Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

ΠΟΙΑ "ΚΕΝΤΡΑ" ΜΕΘΟΔΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΡΕΠΟΡΤΕΡ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΤΟ 2007 , ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ , ΤΙΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ "ΛΑΜΟΓΙΩΝ" -ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ?

Φύγανε οι κλέφτες...

και ήρθανε οι λήσταρχοι

Παρασκευή, Ιανουαρίου 04, 2008

Φουάντ αλ Φαρχάν (Fouad Al Farhan)

http://www.%20alfarhan.org/


Να στείλουμε μήνυμα σε οποιαδήποτε σαουδαραβική υπηρεσία. Αν δεν ενδιαφερθούμε εμείς που είμαστε ελεύθεροι, ποιος να ενδιαφερθεί μέσα στη Σαουδ. Αραβία που επικρατεί τρομοκρατία και σκοταδισμός; Ακολουθούν μερικές διευθύνσεις, να στείλουμε σε όλες το ίδιο μήνυμα:
Please set free the blogger Fouad Al Farhan!
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:
samex@saudinf.com
Γραφείο Πληροφόρησης:
http://www.saudinf.com/
Πρεσβεία στις ΗΠΑ:
http://www.saudiembassy.net/.
Πρεσβεία στη Μ.Βρετανία:
http://www.mofa.gov.sa/Detail.asp?InSectionID=45&InTemplateKey=Homepage
SAUDI ARABIA Embassy & Consulate: οδός Μαραθωνοδρόμων 71, 154 52-Π. Ψυχικό, τηλ. 210 671 6 911, fax 210 6479 833
Διαδώστε οποιαδήποτε άλλη σαουδαραβική διεύθυνση γνωρίζετε για να αποσταλούν διαμαρτυρίες.