Το φαινόμενο Ψωμιάδης
Η περίπτωση Ψωμιάδη
Ψωμιάδης Παναγιώτης
Επιλογή του «γιατρού», φίλος του Ψωμιάδη ο Πανάγος
Νέα πυρά Ψωμιάδη σε υπουργούς και παρέες
Ρεσιτάλ Ψωμιάδη με λιτή απάντηση Πατουλίδου
Γκάλοπ: Ψωμιάδης απευθείας, «γιατρός» με τη δεύτερη
Εψησαν κοτόπουλα για να ξορκίσουν το φόβο
Το μαύρο τείχος του κ. Ψωμιάδη
25/03/2006 B. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ - Π. ΨΩΜΙΑΔΗΣ Το γαλάζιο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης
24/12/2005 Εχθρός της Δεξιάς η «λαϊκή Δεξιά»
Η σφαγή της Θεσσαλονίκης
Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ
Ο Μεγαλέξανδρος, ο Μπους κι ο Ψωμιάδης
Το μεγάλο καπέλο του κ. νομάρχη
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2006
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 16, 2006
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2006
Η προτίμηση τηλεοπτικών προσώπων
" Δεν θα είναι λοιπόν τυχαίο ότι στις επικείμενες (και όχι μόνον) δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές τις πρώτες θέσεις στις προτιμήσεις των Ελλήνων ψηφοφόρων θα καταλάβουν γνωστά τηλεοπτικά πρόσωπα. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 και του 2004, για παράδειγμα, απέτυχαν να επανεκλεγούν βουλευτές που κατά γενική ομολογία ήταν οι τακτικότεροι στις συνεδριάσεις της Βουλής, κι αρκετοί από αυτούς διέθεταν σημαντική κοινοβουλευτική και κυβερνητική εμπειρία. Αντίθετα προτιμήθηκαν πολιτικοί με μοναδικό κριτήριο ότι ήταν οικεία πρόσωπα της τηλεοπτικής μας γειτονιάς."
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14, 2006
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006
Requiem για τον ελληνικό φιλελευθερισμό;
Ανωνύμου του Φιλελεύθερου*
Κείμενο πολιτικό και πολύτιμο. Από τα σπάνια και κυρίως τα πιο έντιμα που έχω διαβάσει στα Blogs… Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς (με τέτοια κείμενα και τέτοια σκέψη μόνο στα επιμέρους μπορείς να διαφωνήσεις)…
Εάν μπορούσε και ο «αντίπαλος» χώρος να παράγει τέτοια κείμενα τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την επιστροφή της πολιτικής σκέψης…
Αποθησαυρίστε το!
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006
ΔΕΘ 2006
Επίσκεψη σε Μετρό, αεροδρόμιο
«Η Θεσσαλονίκη αλλάζει σελίδα» δήλωσε ο πρωθυπουργός
Παροχές σε σώματα ασφαλείας και συνταξιούχους του Δημοσίου την παραμονή της ΔΕΘ
«Η Θεσσαλονίκη αλλάζει σελίδα» δήλωσε ο πρωθυπουργός
Παροχές σε σώματα ασφαλείας και συνταξιούχους του Δημοσίου την παραμονή της ΔΕΘ
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΥΠOΣΧΕΣΕΩΝ
Ό,τι δίνουν, το έχουν προεισπράξει από τους φόρους
Σε κλοιό διαδηλωτών
HELEXPO - ΔΕΘ: Δύο ξένοι στην ίδια έκθεση...
«Λουκέτο»σε 42 πόλεις!
Άγριο παζάρι με τα επιδόματα
Έβαλαν φρένο στις κινητοποιήσεις των αστυνομικών με παροχές του... αέρα
71η ΔΕΘ
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006
Αγγελιοφόρος: "Γίναμε 10 χρόνων"- ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΜΗΛΑΛΗΣ
Από το διαμέρισμα της Μητροπόλεως
Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια....
Πόσο γρήγορα, αλήθεια, κυλούν οι στιγμές, οι ώρες οι ζωές.
«Παιδιά, την Κυριακή συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τότε που το πρώτο φύλλο του “Αγγελιοφόρου”, ως πολιτικής εφημερίδας, κρεμάστηκε στα περίπτερα», θυμήθηκε σε μια από τις συσκέψεις, στην αρχή της εβδομάδας, ένας από τους παλιούς.
Δέκα χρόνια....
Ημουν κι εγώ εκεί.
Λίγες μέρες πριν από την Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου του 1996, μια ομάδα δημοσιογράφων όλων των... κλάσεων, με επικεφαλής τον Δημήτρη Γουσίδη, μπήκε σε ένα «πείραμα» που θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο «Τριάντα φευγάτοι πάνε να βγάλουν εφημερίδα σε λίγες μέρες».
Κι όταν είδαμε μπροστά μας το πρώτο φύλλο, όταν οι ασκήσεις επί χάρτου πέρασαν στο παρελθόν, χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να καταλάβουμε τι ακριβώς είχαμε πετύχει.
Σ' ένα διαμερισματάκι στην οδό Μητροπόλεως, μια σαλοτραπεζαρία, ένα υπνοδωμάτιο, ένα γραφείο, μια κουζίνα κι ένας διάδρομος... έγιναν γραφεία εφημερίδας.
Απίστευτο ήταν κι όμως αληθινό.
Κι ήταν τέτοια γραφεία, που οι συντάκτες συνήθως... έβαζαν μέσο τη διεύθυνση για να βρουν καρέκλα να καθίσουν και φυσικά δε διανοούνταν να καλέσουν ούτε φίλο τους, γιατί εκτός των άλλων θα έπρεπε με κάποιον τρόπο να τον πείσουν ότι επρόκειτο για γραφεία του «Αγγελιοφόρου» και όχι για κάτι άλλο.
Παλιοσειρά στη δημοσιογραφία εγώ, σε σχέση με τα νιάτα που γέμιζαν τη σαλοτραπεζαρία-γραφεία, είχα την καρέκλα μου, είχα τηλέφωνο το «έπαιζα» και συντονιστής ρεπορτάζ, «έτρεχα» και τους νεότερους, προσπαθούσα και να τους καταλάβω.
Ωρες ατέλειωτες δουλεύαμε όλοι. Από νωρίς το πρωί μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα. Ομως με κέφι, λες και ξέραμε ότι είχαμε βάλει ένα μεγάλο στοίχημα με το χρόνο κι ήμασταν αποφασισμένοι να το κερδίσουμε. Οπως κι έγινε.
Είχαν τη... νοστιμιά τους οι μέρες εκείνες. Ψιθύριζε ένας στη σαλοτραπεζαρία και τον άκουγαν όλοι, ακόμη και οι αθλητικοί, που ήταν στο υπνοδωμάτιο-γραφεία. Αν φώναζε...
Κι είχε και μπόλικο ρεπορτάζ. Εκδοθήκαμε παραμονές των εγκαινίων της ΔΕΘ, παραμονές των εθνικών εκλογών εκείνης της χρονιάς, και με τους αγρότες να κόβουν κάθε λίγο με τα τρακτέρ τους τη χώρα στα δύο. Τρέχαμε και δε φτάναμε...
Τα καταφέραμε, όμως. Και τα καταφέρναμε ακόμη και μέρες που φαρσέρ μας έστελναν στο δρόμο με τις φάρσες για τις βόμβες που έβαζαν στο διαμέρισμα και που μας έκαναν να χάνουμε ώρες δουλειάς.
Σαν να είχαμε όλοι μαγικό ραβδάκι. Είχαμε;
Κι όταν ύστερα από δύο περίπου μήνες μεταφερθήκαμε στις σημερινές εγκαταστάσεις, τριών ορόφων, της εφημερίδας, μας πήρε αρκετό χρόνο να καταλάβουμε ότι χτυπάει το προσωπικό μας τηλέφωνο και ότι, αν ψιθυρίζουμε, δε μας ακούει ούτε ο διπλανός μας.
Ξαναγύρισα τις προηγούμενες μέρες με το νου στο διαμέρισμα της Μητροπόλεως. Ξαναθυμήθηκα χαμόγελα και γκρίνιες των παιδιών που δε δουλεύουν σήμερα στον «Αγγελιοφόρο», ακολουθώντας άλλους δημοσιογραφικούς δρόμους.
Τους... αγκάλιασα έναν, έναν. Πώς τα καταφέραμε όλα εκείνα, Δημήτρη, Φωτεινή, Μαρία, Μάκη, Πάρι, Γιώργο...
Αξέχαστα θα μου μείνουν. Να 'στε πάντα καλά.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΜΗΛΑΛΗΣ
Πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια....
Πόσο γρήγορα, αλήθεια, κυλούν οι στιγμές, οι ώρες οι ζωές.
«Παιδιά, την Κυριακή συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τότε που το πρώτο φύλλο του “Αγγελιοφόρου”, ως πολιτικής εφημερίδας, κρεμάστηκε στα περίπτερα», θυμήθηκε σε μια από τις συσκέψεις, στην αρχή της εβδομάδας, ένας από τους παλιούς.
Δέκα χρόνια....
Ημουν κι εγώ εκεί.
Λίγες μέρες πριν από την Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου του 1996, μια ομάδα δημοσιογράφων όλων των... κλάσεων, με επικεφαλής τον Δημήτρη Γουσίδη, μπήκε σε ένα «πείραμα» που θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο «Τριάντα φευγάτοι πάνε να βγάλουν εφημερίδα σε λίγες μέρες».
Κι όταν είδαμε μπροστά μας το πρώτο φύλλο, όταν οι ασκήσεις επί χάρτου πέρασαν στο παρελθόν, χρειάστηκε αρκετός χρόνος για να καταλάβουμε τι ακριβώς είχαμε πετύχει.
Σ' ένα διαμερισματάκι στην οδό Μητροπόλεως, μια σαλοτραπεζαρία, ένα υπνοδωμάτιο, ένα γραφείο, μια κουζίνα κι ένας διάδρομος... έγιναν γραφεία εφημερίδας.
Απίστευτο ήταν κι όμως αληθινό.
Κι ήταν τέτοια γραφεία, που οι συντάκτες συνήθως... έβαζαν μέσο τη διεύθυνση για να βρουν καρέκλα να καθίσουν και φυσικά δε διανοούνταν να καλέσουν ούτε φίλο τους, γιατί εκτός των άλλων θα έπρεπε με κάποιον τρόπο να τον πείσουν ότι επρόκειτο για γραφεία του «Αγγελιοφόρου» και όχι για κάτι άλλο.
Παλιοσειρά στη δημοσιογραφία εγώ, σε σχέση με τα νιάτα που γέμιζαν τη σαλοτραπεζαρία-γραφεία, είχα την καρέκλα μου, είχα τηλέφωνο το «έπαιζα» και συντονιστής ρεπορτάζ, «έτρεχα» και τους νεότερους, προσπαθούσα και να τους καταλάβω.
Ωρες ατέλειωτες δουλεύαμε όλοι. Από νωρίς το πρωί μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα. Ομως με κέφι, λες και ξέραμε ότι είχαμε βάλει ένα μεγάλο στοίχημα με το χρόνο κι ήμασταν αποφασισμένοι να το κερδίσουμε. Οπως κι έγινε.
Είχαν τη... νοστιμιά τους οι μέρες εκείνες. Ψιθύριζε ένας στη σαλοτραπεζαρία και τον άκουγαν όλοι, ακόμη και οι αθλητικοί, που ήταν στο υπνοδωμάτιο-γραφεία. Αν φώναζε...
Κι είχε και μπόλικο ρεπορτάζ. Εκδοθήκαμε παραμονές των εγκαινίων της ΔΕΘ, παραμονές των εθνικών εκλογών εκείνης της χρονιάς, και με τους αγρότες να κόβουν κάθε λίγο με τα τρακτέρ τους τη χώρα στα δύο. Τρέχαμε και δε φτάναμε...
Τα καταφέραμε, όμως. Και τα καταφέρναμε ακόμη και μέρες που φαρσέρ μας έστελναν στο δρόμο με τις φάρσες για τις βόμβες που έβαζαν στο διαμέρισμα και που μας έκαναν να χάνουμε ώρες δουλειάς.
Σαν να είχαμε όλοι μαγικό ραβδάκι. Είχαμε;
Κι όταν ύστερα από δύο περίπου μήνες μεταφερθήκαμε στις σημερινές εγκαταστάσεις, τριών ορόφων, της εφημερίδας, μας πήρε αρκετό χρόνο να καταλάβουμε ότι χτυπάει το προσωπικό μας τηλέφωνο και ότι, αν ψιθυρίζουμε, δε μας ακούει ούτε ο διπλανός μας.
Ξαναγύρισα τις προηγούμενες μέρες με το νου στο διαμέρισμα της Μητροπόλεως. Ξαναθυμήθηκα χαμόγελα και γκρίνιες των παιδιών που δε δουλεύουν σήμερα στον «Αγγελιοφόρο», ακολουθώντας άλλους δημοσιογραφικούς δρόμους.
Τους... αγκάλιασα έναν, έναν. Πώς τα καταφέραμε όλα εκείνα, Δημήτρη, Φωτεινή, Μαρία, Μάκη, Πάρι, Γιώργο...
Αξέχαστα θα μου μείνουν. Να 'στε πάντα καλά.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΜΗΛΑΛΗΣ
Αγγελιοφόρος: "Γίναμε 10 χρόνων"- Δημήτρης Γουσίδης
Ο Δημήτρης Γουσίδης, πρόεδρος της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας - Θράκης και υπεύθυνος του Γραφείου Βόρειας Ελλάδας του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, ήταν ο πρώτος διευθυντής του «Αγγελιοφόρου».
Ο «Α» του ζήτησε ένα κείμενο για την ιστορία των πρώτων ημερών του φύλλου.
Το ξεκίνημα...
Η πρώτη ερώτηση ήταν εύλογη: Πώς είναι δυνατόν η δεύτερη πόλη της χώρας να μην έχει μια εφημερίδα; Δηλαδή, ο θάνατος ενός Θεσσαλονικιού πώς γίνεται γνωστός; Απάντηση, δυστυχώς, δεν υπήρχε. Πώς να δικαιολογήσεις τέτοια έλλειψη σε μια πόλη που προπολεμικά είχε οκτώ μεγάλες εφημερίδες, με ανταποκριτές στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες· μια πόλη με φύλλα που έγραψαν ιστορία, όπως το «Φως», ο «Ελληνικός Βορράς», η «Μακεδονία».
Η δεύτερη ερώτηση ήταν αιφνιδιαστική: Μπορείς να κάνεις τον «Αγγελιοφόρο» πολιτική εφημερίδα; Σε αυτήν, όμως, ο Χρήστος Λαμπράκης πήρε απάντηση: του είπα «ναι» κι έτσι ξεκίνησε μια προσπάθεια και μια περιπέτεια, που ίσως θα έπρεπε να γραφτεί και στο βιβλίο Γκίνες. Μέσα σε δέκα ημέρες ο «Αγγελιοφόρος», μια εφημερίδα μικρών αγγελιών, έγινε πολιτικό φύλλο. Μέσα από ένα διαμέρισμα στη Μητροπόλεως 57 και από μια ομάδα δημοσιογράφων που αποφασίσαμε να μπούμε όλοι μαζί στην ίδια βάρκα.
Χωρίς καμία σειρά -και με τη βεβαιότητα ότι ξεχνώ κάποιους κι ας με συγχωρήσουν- αναφέρω τα ονόματα των «πιονέρων» με τους οποίους ξεκίνησε η ωραία αυτή περιπέτεια: Φωτεινή Στεφανοπούλου, Βούλα Κεχαγιά, Χρίστος Νικολαΐδης, Λάζαρος Θεοδωρακίδης, Χρύσα Νάνου, Γιάννης Καμήλαλης, Γιάννης Κοτσιφός, Κυριάκος Θωμαΐδης, Μάκης Βοϊτσίδης (ως Γ. Θαλάσσης -επειδή υπήρχε η εκκρεμότητα με τη «Μακεδονία», κάποιοι συντάκτες υπέγραφαν με ψευδώνυμα), Γιώργος Τραπεζανίδης (ως Γ. Σκλαβούνος), Πάρις Καλημερίδης (ως Π. Βενέτης), Βάσυ Μπέκα, Θάνος Καληώρας, Αλέκος Παπαδόπουλος, Μαρία Τραυλού, Μαριέττα Σταυράκη, Κατερίνα Αγοραστού, Δώρα Νομικού, Θόδωρος Μπούντας, οι αδελφοί Αβδελά. Υπήρχε, βέβαια, και το Γραφείο Αθήνας, με τον Παντελή Καψή, τον Βασίλη Τζανετάκο, το Θανάση Αντωνόπουλο, τον Νίκο Μαστροπαύλο, τον Λουκά Δημάκα, αλλά και με τον Μηνά Βιντιάδη και τον Δημήτρη Νίκα, που φρόντισαν για το μοντέρνο σχεδιασμό της εφημερίδας: δύο φύλλα, χάρη στο πρωτοσέλιδό τους, υπάρχουν σήμερα στο Ινστιτούτο Δημοσιογραφίας της Φλόριδας στις ΗΠΑ.
Προετοιμάζοντας αυτό το κείμενο, ρώτησα τη Φωτεινή Στεφανοπούλου: «Τι θυμάσαι από εκείνες τις πρώτες μέρες;». Μου απάντησε: «Τι θες να πω, ότι δεν είχα καρέκλα να καθίσω;». Πράγματι, κανείς δε θα πίστευε ότι από εκείνο το διαμέρισμα της Μητροπόλεως 57 θα μπορούσε να βγει εφημερίδα. Με τους συντάκτες να κάθονται... εκ περιτροπής ή να στηρίζουν το χαρτί στον τοίχο για να γράψουν, με τις τηλεφωνικές συσκευές μετρημένες, να τις μοιράζονται όλοι. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, όμως, δημιουργήθηκε ένα σπάνιο δέσιμο μεταξύ των συναδέλφων, μια ομοψυχία αξιοζήλευτη, που δεν ξέρω αν μπορεί σήμερα να επιτευχθεί οπουδήποτε. Κι έτσι, υπήρχαν δεν υπήρχαν καθίσματα, κανείς δεν έφευγε -κανείς δεν ήθελε να φύγει! Ολοι εκεί, από το πρωί ώς το βράδυ, χωρίς ρολόι στο χέρι, με μικρά διαλείμματα για χαλάρωση, ίσως κι ένα ούζο στην Καλαποθάκη, αν και τις πιο πολλές φορές αρκούσε η μυρωδιά της πίτσας που μοιραζόμασταν τα μεσημέρια σε γραφεία και τραπέζια, για να συνεχίζουμε όλοι ακάθεκτοι ώς αργά το βράδυ.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες μπήκαν οι βάσεις της εφημερίδας -και νομίζω ότι βάλαμε βάσεις καλές. Θελήσαμε να στήσουμε ένα φύλλο που να τηρεί στάση πολιτικής ουδετερότητας και να ρίχνει το βάρος στα κοινωνικά ζητήματα. Ταυτόχρονα, να είναι ανοιχτό στο κοινωνικό σύνολο της πόλης, υποδεχόμενο από όλους -στο πλαίσιο πάντα της δεοντολογίας- άρθρα, απόψεις, κείμενα για τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την οικονομία της Θεσσαλονίκης. Αλλά και να έχει απαράβατες αρχές: αν και η οικονομική απώλεια υπολογίστηκε σε 350 εκατ. δρχ. το χρόνο, αρνηθήκαμε να δημοσιεύσουμε ροζ αγγελίες!
Οι προθέσεις όμως είναι προθέσεις και στις εφημερίδες μετράει το αποτέλεσμα. Οταν βγήκε το πρώτο φύλλο, στις 3 Σεπτεμβρίου 1996, η αγωνία μου ήταν τεράστια. Μεταξύ των άλλων, για να έχουμε και μια αποκλειστικότητα, απαραίτητη για το ξεκίνημα, είχαμε τραβήξει από τα μαλλιά... μια πληροφορία που έφερνε τον Γκάλη στον ΠΑΟΚ!
Εστειλα αμέσως την εφημερίδα στο δάσκαλο της δημοσιογραφίας Κώστα Νίτσο, παλιό διευθυντή στα «Νέα» και εκδότη του κορυφαίου περιοδικού «Θέατρο», ο οποίος και σήμερα, στα 87 του χρόνια, συνεχίζει να δουλεύει, και περίμενα το σχόλιό του. Μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Δημήτρη, τράβα μπρος». Ηταν απίστευτο πόσο με ενθάρρυνε αυτή η προτροπή.
Οσο κυλούσαν οι μέρες, οι πληροφορίες «από τους διαδρόμους» έλεγαν ότι και ο Λαμπράκης ήταν ευχαριστημένος. Επιβεβαιώθηκαν λίγο καιρό αργότερα, την επομένη των εκλογών, όταν δημοσιεύσαμε στην πρώτη σελίδα τις φωτογραφίες των δύο μονομάχων, Σημίτη και Εβερτ, με τον πρώτο να φαίνεται πιο ψηλός, ανάλογα με τα ποσοστά τους, και με κεντρικό τίτλο: «Νίκη της λογικής». Ο ευπατρίδης της δημοσιογραφίας Λέων Καραπαναγιώτης σχολίασε τότε: «Αυτός είναι σήμερα ο καλύτερος τίτλος απ' όλες τις ελληνικές εφημερίδες».
Τον ίδιο καιρό ήρθε και μια ενθαρρυντική επιστολή από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, με την ευκαιρία της έκδοσης, την οποία δημοσιεύσαμε -έπαιξε κι αυτή το ρόλο της στην ανταπόκριση του κοινού που αγκάλιαζε την εφημερίδα.
Ολα αυτά, βέβαια, ήταν κίνητρα για να προσπαθήσουμε ακόμη περισσότερο. Ρίξαμε ιδιαίτερο βάρος στο σαββατιάτικο φύλλο -σ' έναν καιρό που εφημερίδες του Σαββάτου δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που είναι σήμερα. Και υιοθετήσαμε μια αντίληψη που και πρωτότυπη ήταν και εκτιμήθηκε από το κοινό: τους θετικούς τίτλους στο πρωτοσέλιδο. Θέματα που δε θα επιβάρυναν το φορτισμένο από τη σύγχρονη πόλη και τα προβλήματά της αναγνώστη του Σαββατοκύριακου με επιπλέον άγχος, με γκρίνια ή με απαισιοδοξία. Οι κυκλοφορίες του σαββατιάτικου φύλλου έφτασαν σε ύψος ζηλευτό για τα σημερινά δεδομένα των εφημερίδων.
Το στήσιμο του «Αγγελιοφόρου» και ο πρώτος καιρός της λειτουργίας του -τότε που ακόμη το φύλλο τυπωνόταν στην Αθήνα κι ερχόταν αρχικά με το αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη κι ύστερα με φορτηγά- ήταν για μένα μια πρόκληση από τις πιο μεγάλες αλλά και τις πιο ευχάριστες που αντιμετώπισα. Σήμερα, που τα πράγματα είναι διαφορετικά, με τα μεγάλα γραφεία, τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις εκτύπωσης στο Σταυροχώρι του Κιλκίς, αναρωτιέμαι καμιά φορά πώς θυμούνται εκείνες τις πρώτες μέρες αυτής της συναρπαστικής περιπέτειας οι συνάδελφοι που ήταν και τότε, είναι και τώρα στην εφημερίδα. Φαντάζομαι όπως κι εγώ -τολμώ να το πω: με υπερηφάνεια.
Δημήτρης Γουσίδης
Ο «Α» του ζήτησε ένα κείμενο για την ιστορία των πρώτων ημερών του φύλλου.
Το ξεκίνημα...
Η πρώτη ερώτηση ήταν εύλογη: Πώς είναι δυνατόν η δεύτερη πόλη της χώρας να μην έχει μια εφημερίδα; Δηλαδή, ο θάνατος ενός Θεσσαλονικιού πώς γίνεται γνωστός; Απάντηση, δυστυχώς, δεν υπήρχε. Πώς να δικαιολογήσεις τέτοια έλλειψη σε μια πόλη που προπολεμικά είχε οκτώ μεγάλες εφημερίδες, με ανταποκριτές στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες· μια πόλη με φύλλα που έγραψαν ιστορία, όπως το «Φως», ο «Ελληνικός Βορράς», η «Μακεδονία».
Η δεύτερη ερώτηση ήταν αιφνιδιαστική: Μπορείς να κάνεις τον «Αγγελιοφόρο» πολιτική εφημερίδα; Σε αυτήν, όμως, ο Χρήστος Λαμπράκης πήρε απάντηση: του είπα «ναι» κι έτσι ξεκίνησε μια προσπάθεια και μια περιπέτεια, που ίσως θα έπρεπε να γραφτεί και στο βιβλίο Γκίνες. Μέσα σε δέκα ημέρες ο «Αγγελιοφόρος», μια εφημερίδα μικρών αγγελιών, έγινε πολιτικό φύλλο. Μέσα από ένα διαμέρισμα στη Μητροπόλεως 57 και από μια ομάδα δημοσιογράφων που αποφασίσαμε να μπούμε όλοι μαζί στην ίδια βάρκα.
Χωρίς καμία σειρά -και με τη βεβαιότητα ότι ξεχνώ κάποιους κι ας με συγχωρήσουν- αναφέρω τα ονόματα των «πιονέρων» με τους οποίους ξεκίνησε η ωραία αυτή περιπέτεια: Φωτεινή Στεφανοπούλου, Βούλα Κεχαγιά, Χρίστος Νικολαΐδης, Λάζαρος Θεοδωρακίδης, Χρύσα Νάνου, Γιάννης Καμήλαλης, Γιάννης Κοτσιφός, Κυριάκος Θωμαΐδης, Μάκης Βοϊτσίδης (ως Γ. Θαλάσσης -επειδή υπήρχε η εκκρεμότητα με τη «Μακεδονία», κάποιοι συντάκτες υπέγραφαν με ψευδώνυμα), Γιώργος Τραπεζανίδης (ως Γ. Σκλαβούνος), Πάρις Καλημερίδης (ως Π. Βενέτης), Βάσυ Μπέκα, Θάνος Καληώρας, Αλέκος Παπαδόπουλος, Μαρία Τραυλού, Μαριέττα Σταυράκη, Κατερίνα Αγοραστού, Δώρα Νομικού, Θόδωρος Μπούντας, οι αδελφοί Αβδελά. Υπήρχε, βέβαια, και το Γραφείο Αθήνας, με τον Παντελή Καψή, τον Βασίλη Τζανετάκο, το Θανάση Αντωνόπουλο, τον Νίκο Μαστροπαύλο, τον Λουκά Δημάκα, αλλά και με τον Μηνά Βιντιάδη και τον Δημήτρη Νίκα, που φρόντισαν για το μοντέρνο σχεδιασμό της εφημερίδας: δύο φύλλα, χάρη στο πρωτοσέλιδό τους, υπάρχουν σήμερα στο Ινστιτούτο Δημοσιογραφίας της Φλόριδας στις ΗΠΑ.
Προετοιμάζοντας αυτό το κείμενο, ρώτησα τη Φωτεινή Στεφανοπούλου: «Τι θυμάσαι από εκείνες τις πρώτες μέρες;». Μου απάντησε: «Τι θες να πω, ότι δεν είχα καρέκλα να καθίσω;». Πράγματι, κανείς δε θα πίστευε ότι από εκείνο το διαμέρισμα της Μητροπόλεως 57 θα μπορούσε να βγει εφημερίδα. Με τους συντάκτες να κάθονται... εκ περιτροπής ή να στηρίζουν το χαρτί στον τοίχο για να γράψουν, με τις τηλεφωνικές συσκευές μετρημένες, να τις μοιράζονται όλοι. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, όμως, δημιουργήθηκε ένα σπάνιο δέσιμο μεταξύ των συναδέλφων, μια ομοψυχία αξιοζήλευτη, που δεν ξέρω αν μπορεί σήμερα να επιτευχθεί οπουδήποτε. Κι έτσι, υπήρχαν δεν υπήρχαν καθίσματα, κανείς δεν έφευγε -κανείς δεν ήθελε να φύγει! Ολοι εκεί, από το πρωί ώς το βράδυ, χωρίς ρολόι στο χέρι, με μικρά διαλείμματα για χαλάρωση, ίσως κι ένα ούζο στην Καλαποθάκη, αν και τις πιο πολλές φορές αρκούσε η μυρωδιά της πίτσας που μοιραζόμασταν τα μεσημέρια σε γραφεία και τραπέζια, για να συνεχίζουμε όλοι ακάθεκτοι ώς αργά το βράδυ.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες μπήκαν οι βάσεις της εφημερίδας -και νομίζω ότι βάλαμε βάσεις καλές. Θελήσαμε να στήσουμε ένα φύλλο που να τηρεί στάση πολιτικής ουδετερότητας και να ρίχνει το βάρος στα κοινωνικά ζητήματα. Ταυτόχρονα, να είναι ανοιχτό στο κοινωνικό σύνολο της πόλης, υποδεχόμενο από όλους -στο πλαίσιο πάντα της δεοντολογίας- άρθρα, απόψεις, κείμενα για τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την οικονομία της Θεσσαλονίκης. Αλλά και να έχει απαράβατες αρχές: αν και η οικονομική απώλεια υπολογίστηκε σε 350 εκατ. δρχ. το χρόνο, αρνηθήκαμε να δημοσιεύσουμε ροζ αγγελίες!
Οι προθέσεις όμως είναι προθέσεις και στις εφημερίδες μετράει το αποτέλεσμα. Οταν βγήκε το πρώτο φύλλο, στις 3 Σεπτεμβρίου 1996, η αγωνία μου ήταν τεράστια. Μεταξύ των άλλων, για να έχουμε και μια αποκλειστικότητα, απαραίτητη για το ξεκίνημα, είχαμε τραβήξει από τα μαλλιά... μια πληροφορία που έφερνε τον Γκάλη στον ΠΑΟΚ!
Εστειλα αμέσως την εφημερίδα στο δάσκαλο της δημοσιογραφίας Κώστα Νίτσο, παλιό διευθυντή στα «Νέα» και εκδότη του κορυφαίου περιοδικού «Θέατρο», ο οποίος και σήμερα, στα 87 του χρόνια, συνεχίζει να δουλεύει, και περίμενα το σχόλιό του. Μου τηλεφώνησε και μου είπε: «Δημήτρη, τράβα μπρος». Ηταν απίστευτο πόσο με ενθάρρυνε αυτή η προτροπή.
Οσο κυλούσαν οι μέρες, οι πληροφορίες «από τους διαδρόμους» έλεγαν ότι και ο Λαμπράκης ήταν ευχαριστημένος. Επιβεβαιώθηκαν λίγο καιρό αργότερα, την επομένη των εκλογών, όταν δημοσιεύσαμε στην πρώτη σελίδα τις φωτογραφίες των δύο μονομάχων, Σημίτη και Εβερτ, με τον πρώτο να φαίνεται πιο ψηλός, ανάλογα με τα ποσοστά τους, και με κεντρικό τίτλο: «Νίκη της λογικής». Ο ευπατρίδης της δημοσιογραφίας Λέων Καραπαναγιώτης σχολίασε τότε: «Αυτός είναι σήμερα ο καλύτερος τίτλος απ' όλες τις ελληνικές εφημερίδες».
Τον ίδιο καιρό ήρθε και μια ενθαρρυντική επιστολή από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, με την ευκαιρία της έκδοσης, την οποία δημοσιεύσαμε -έπαιξε κι αυτή το ρόλο της στην ανταπόκριση του κοινού που αγκάλιαζε την εφημερίδα.
Ολα αυτά, βέβαια, ήταν κίνητρα για να προσπαθήσουμε ακόμη περισσότερο. Ρίξαμε ιδιαίτερο βάρος στο σαββατιάτικο φύλλο -σ' έναν καιρό που εφημερίδες του Σαββάτου δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που είναι σήμερα. Και υιοθετήσαμε μια αντίληψη που και πρωτότυπη ήταν και εκτιμήθηκε από το κοινό: τους θετικούς τίτλους στο πρωτοσέλιδο. Θέματα που δε θα επιβάρυναν το φορτισμένο από τη σύγχρονη πόλη και τα προβλήματά της αναγνώστη του Σαββατοκύριακου με επιπλέον άγχος, με γκρίνια ή με απαισιοδοξία. Οι κυκλοφορίες του σαββατιάτικου φύλλου έφτασαν σε ύψος ζηλευτό για τα σημερινά δεδομένα των εφημερίδων.
Το στήσιμο του «Αγγελιοφόρου» και ο πρώτος καιρός της λειτουργίας του -τότε που ακόμη το φύλλο τυπωνόταν στην Αθήνα κι ερχόταν αρχικά με το αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη κι ύστερα με φορτηγά- ήταν για μένα μια πρόκληση από τις πιο μεγάλες αλλά και τις πιο ευχάριστες που αντιμετώπισα. Σήμερα, που τα πράγματα είναι διαφορετικά, με τα μεγάλα γραφεία, τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις εκτύπωσης στο Σταυροχώρι του Κιλκίς, αναρωτιέμαι καμιά φορά πώς θυμούνται εκείνες τις πρώτες μέρες αυτής της συναρπαστικής περιπέτειας οι συνάδελφοι που ήταν και τότε, είναι και τώρα στην εφημερίδα. Φαντάζομαι όπως κι εγώ -τολμώ να το πω: με υπερηφάνεια.
Δημήτρης Γουσίδης
Θεμελιώθηκε…
…για ΤΡΙΤΗ φορά το Νέο Δημαρχιακό Μέγαρο («Σεράι») Θεσσαλονίκης!!!
Αντε να τα κατοστήσει!!!
Με αφορμή την εκ νέου θεμελίωση του Δημαρχιακού Μεγάρου από τον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ, ο ανεξάρτητος υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, επικεφαλής της « Πρωτοβουλίας για τη Θεσσαλονίκη », Γιάννης Μπουτάρης, παρουσία των δημοτικών συμβούλων Λάζαρου Ζαχαριάδη και Ανδρέα Κουράκη, έκανε την ακόλουθη δήλωση :
« Εκφράζουμε τη βαθύτατη διαμαρτυρία μας για το έγκλημα που πάει να γίνει με την ανέγερση του Δημαρχιακού Μεγάρου Θεσσαλονίκης, το οποίο παρεμπιπτόντως θεμελιώνεται για τρίτη φορά. Σε μία πόλη, η οποία έχει ελάχιστα κτίρια της αρχιτεκτονικής ομορφιάς που έχει το Βυζαντινό Μουσείο, χτίζουν μπροστά ένα καλλιμάρμαρο προς δόξαν της κούφιας Δημαρχίας της πόλης, η οποία δεν έχει προσφέρει τίποτα στην Θεσσαλονίκη. Μία δαπάνη τερατώδης για τα μεγέθη μίας Θεσσαλονίκης που έχει απόλυτη ανάγκη από πάρα πολλούς χώρους, μία δαπάνη, η οποία θα προσθέσει κυκλοφοριακό φόρτο σε ένα σημείο της πόλης εξαιρετικά βεβαρημένο. Ενώ με πολύ λιγότερα χρήματα θα μπορούσε να κατασκευαστεί το υπόγειο parking, για το οποίο συμφωνούμε απολύτως, για την εξυπηρέτηση, όμως, των κατοίκων και όχι των υπαλλήλων του Δήμου.
Η πρότασή μας, γιατί φυσικά και δεν είμαστε αρνητικοί στο να έχει η Θεσσαλονίκη ένα καλό Δημαρχείο, είναι σαφέστατη και την έχουμε επανειλημμένα διατυπώσει: Θα πρέπει η Έκθεση και το Γ΄ Σώμα Στρατού να ενοποιηθούν, τα χρήσιμα κτίρια που υπάρχουν σ΄ αυτούς τους δύο χώρους να χρησιμοποιηθούν για να στεγάσουν τις υπηρεσίες του Δήμου. Η ΔΕΘ και το Γ΄ΣΣ, αφού πέσουν οι τοίχοι που τους περικλείουν, να αποδοθούν στην πόλη και να πάψουν να είναι μία μαύρη τρύπα στην καρδιά της, να γίνει ένα ζωντανό κομμάτι, που θα συνδεθεί με το Πανεπιστήμιο και θα αποτελέσει τον πυρήνα της μεγάλης αναπνοής της πόλης. Για να αποκτήσει επί τέλους η Θεσσαλονίκη ένα Μητροπολιτικό Πάρκο και να μην είναι μία μίζερη φτωχόπολη. Ο Δήμαρχός μας, πέραν των άλλων, επανήλθε με την ιδέα να ξαναμελετηθεί και να ξαναλειτουργήσει η ΔΕΘ στην καρδιά της πόλης. Εμείς είμαστε κάθετα αντίθετοι σ΄ αυτό και θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να αποτρέψουμε και την ανέγερση του Δημαρχείου, αλλά και για να μετακινηθούν η Έκθεση και το Γ΄ΣΣ . Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι για να επιτευθεί αυτό, με κυριότερο όλων την κινητοποίηση των πολιτών. Κι ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και νομικά μέτρα που μπορούνε να σταματήσουν τέτοιου είδους ανοσιουργήματα ».
Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006
Αισχρή απόφαση
Τιμώρησαν το Ισραήλ (!!!)
Μια «αισχρή απόφαση και μια νέα έκφραση της τόσο χαρακτηριστικής διαστροφής της ευρωπαϊκής στάσης απέναντι στην ισραηλινή κουλτούρα» όπως λέει και ο Ζοέλ Πίντο, κριτικός στην εφημερίδα «Χααρέτζ».
Ντροπή!
Ντροπή!
Ντροπή!
Επιστολή διαμαρτυρίας συνυπέγραψαν γνωστές προσωπικότητες των τεχνών και του πνεύματος στη Γαλλία (Νταν Φρανκ, Μπριζίτ Ρουάν, Τόνι Γκάτλιφ) κι ανάμεσά τους κι ο δικός μας Κώστας Γαβράς. Η διαμαρτυρία που εστάλη κατ' αρχήν στη γενική διευθύντρια του φεστιβάλ Πασκάλ Παουλά αναφέρει: «Θα μας άρεσε φέτος να παρακολουθήσουμε έναν μεγαλύτερο αριθμό λιβανέζικων και παλαιστινιακών ταινιών. Να τις παρακολουθήσουμε όμως γιατί θα είχατε πάρει αυτή την πρωτοβουλία ανεξάρτητα και όχι σε βάρος Ισραηλινών δημιουργών (...). Σκέφτεστε ίσως ότι έτσι εξισορροπήσατε τα πράγματα, αντίθετα όμως τα απορρυθμίσατε, τροφοδοτώντας έτσι την έλλειψη κατανόησης και τελικά το μίσος».
Μια «αισχρή απόφαση και μια νέα έκφραση της τόσο χαρακτηριστικής διαστροφής της ευρωπαϊκής στάσης απέναντι στην ισραηλινή κουλτούρα» όπως λέει και ο Ζοέλ Πίντο, κριτικός στην εφημερίδα «Χααρέτζ».
Ντροπή!
Ντροπή!
Ντροπή!
Επιστολή διαμαρτυρίας συνυπέγραψαν γνωστές προσωπικότητες των τεχνών και του πνεύματος στη Γαλλία (Νταν Φρανκ, Μπριζίτ Ρουάν, Τόνι Γκάτλιφ) κι ανάμεσά τους κι ο δικός μας Κώστας Γαβράς. Η διαμαρτυρία που εστάλη κατ' αρχήν στη γενική διευθύντρια του φεστιβάλ Πασκάλ Παουλά αναφέρει: «Θα μας άρεσε φέτος να παρακολουθήσουμε έναν μεγαλύτερο αριθμό λιβανέζικων και παλαιστινιακών ταινιών. Να τις παρακολουθήσουμε όμως γιατί θα είχατε πάρει αυτή την πρωτοβουλία ανεξάρτητα και όχι σε βάρος Ισραηλινών δημιουργών (...). Σκέφτεστε ίσως ότι έτσι εξισορροπήσατε τα πράγματα, αντίθετα όμως τα απορρυθμίσατε, τροφοδοτώντας έτσι την έλλειψη κατανόησης και τελικά το μίσος».
Εφημερίδες στα περίπτερα και δωρεάν έντυπα
Και μία έμμεση πλην σαφής –η πρώτη μάλιστα!- επίθεση στα δωρεάν έντυπα που θα ανοίξει μεγάλη συζήτηση!!!
...
Ο κοινωνικός ρόλος του εφήμερου έντυπου λόγου
Για τις κυκλοφορίες των εφημερίδων
ΤΑ ΝΕΑ , 25/08/2006
...
Ο κοινωνικός ρόλος του εφήμερου έντυπου λόγου
Για τις κυκλοφορίες των εφημερίδων
ΤΑ ΝΕΑ , 25/08/2006
Δευτέρα, Αυγούστου 21, 2006
Οι (Αραβες) Τύραννοι φίλοι των ΗΠΑ
"Οταν λοιπόν βλέπουμε τους Αραβες τυράννους φίλους των ΗΠΑ, με σπασμούς φόβου να καταγγέλλουν την αντίσταση της Χεζμπολάχ και της Χαμάς, δεν θα πρέπει να θεωρούμε ότι αντιπροσωπεύουν την κοινή γνώμη στον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο. Οποια κι αν είναι η μακρά αλυσίδα της αιτιότητας στην ισραηλινοπαλαιστινιακή βία και στη βία στον Λίβανο, ο μουσουλμανικός κόσμος παρακολουθεί στους έγχρωμους τηλεοπτικούς δέκτες του μια ακόμα τραγωδία, που ζει ένας άλλος μουσουλμανικός λαός. Μακριά από τη δημόσια θέα, οι ακραίοι της Τζιχάντ στρατολογούν σιωπηρά οπαδούς κάθε βράδυ μέσα από την εικόνα της τηλεόρασης που δείχνει τη φρίκη μιας ολόκληρης περιοχής. Δυστυχώς, τους στρατολογημένους θα δούμε τους επόμενους μήνες, τα επόμενα χρόνια, όταν η οργή και το μένος τους θα μετατραπούν σε δράση."
Ποιός τα λέει αυτά;
Ο Γκράχαμ Φούλερ, πρώην αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών της CIA. Συγγραφέας του βιβλίου «Political Islam».
Ποιός τα λέει αυτά;
Ο Γκράχαμ Φούλερ, πρώην αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών της CIA. Συγγραφέας του βιβλίου «Political Islam».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
